Hoe Ga ik me hier nu weer uit redden? – Ik maak mezelf klaar om dan eindelijk een boek te schrijven. Ofzo?!

Een uitgebreide titel wel ja. Dat zekuuur. Het werk van een ondernemer: of heel tsjilllllll of heel hectisch. Soms, meestal, allebei. Ik heb mijn volgende stap ontdekt. Allang eigenlijk. Maar kan ik mezelf er niet echt toe zetten om dan die enge stap te nemen. Ik heb het er vaker over. Man wat zou ik graag een boek schrijven!! Ik ben nooit zover gekomen met de boeken die ik gestart ben, puur uit angst denk ik. Als ondernemer voel ik die angst wel. Je bent een lopend risico. Ik denk zo vaak aan de cijfers, de kromme en vervelende kanten van de cijfers en daarin tegen de dankbaarheid en het gevoel van waardering dat er behoorlijk een aantal zeiden van: goh, ik vind dat wel leuk wat je daar neer zet. Ik kom vaker! Thanks daarvoor. Trouwens, all the feels, door al die angst heen.

Ik heb een uitdaging voor mezelf (inmiddels de zoveelste trouwens) om te doen wat ik een paar zinnen geleden heb gezegd te gaan doen. Ik schrijf. Ik ga (nu) schrijven. ‘Schrijven Kreng!’ is de titel die voor me ligt met al die spannende opdrachtjes en motivatie zinnetjes om me aan de slag te krijgen.

Nou Lisette Jonkman. Here We Go.

Dit was de laatste keer dat ik mezelf afvroeg: ‘Hoe ga ik me hier nu weer uit redden?’

Half 8 ’s ochtends (of hoe je de gekke omgekeerde komma en s samen ook al weer neer zet) op een zondag. Niet een bepaald lekkere dag en tijd om ‘ready and dressed’ te zijn. Maar het is weer zo ver. We nemen al onze dichtgetapete verhuis dozen mee die absoluut ‘niet’ uit een vallen weer mee de auto in. Een stuk of 5 of 6. Plus twee kleding rekken, 4 stoelen en twee tassen met vreten er in. Dit is awesome die stang in me rug tijdens het zitten in de passenger seat. Rijdeeeeen maar. Ik ben wakker! (Soort van)

Zo kwamen we aan als halve zombies en al, auto parkerend voor de deur en sjouwen maar. (Mijn moeder teert op dit soort dagen trouwens, die is al een stuiterbal rond dit tijdstid. Bless her) Sjouwen, sjouwen, sjouwen. Oh we kunnen ook een karretje gebruiken btw. Hups 5 dozen er op, hand er op duwen en sturen natuurlijk, niemand wil op z’n gezicht vallen als er al ongeduldige koopjes jagers voor de deur klaar staan om naar binnen te hollen. IT IS NOT SAFE. Goed bij de deur. Hallo, ja, Campbell. Twee tafels. Wat? 1 is ingepikt? Is er niet? Geweldig begin. Het is te vroeg voor deze shit. 

Alsnog twee kramen gekregen hoor zo zijn dan ook wel weer! 

Langzaam uit pakken, wachten op de boyfriend die ook zou komen en langzaam zijn bed uit rolt. Joh we staan. Daar komt ie aan hoor! Rich z’n spullen uitgepakt. 9 uur geweest. Lets go. Heerlijke opkomst trouwens. De vorige keer had ik maar 10 euries verdient, min de kraam huur dan. Ik weet niet wat het is. Het is altijd leuk om te doen. Nieuwe en bekende gezichten zien die weer op zoek zijn naar de vintage look weet je wel. Leuk, gezellig en altijd weer anders. 

Speaking of ‘anders’. Ik heb toch even een verhaal voor je. Het gebeurde op die dag. Dezelfde dag ja. Zelfde locatie. Eigenlijk de reden waarom ik dit schrijf. Wat ook helpt tijdens zo’n 8 uur staan bij een tweedehands verkoop is vreten. Hele boel, ongezonde lekkere happies en drankies inladen en allemaal opvreten. AANRADER! Mijn moeder’s versie van vreten/overleven op zo’n dag is ‘thee’ en ik zal je vertellen dat het op deze dag, niet mijn favoriete ding was van de dag. 

Even een aankondiging tussendoor. Ik kocht een paar dagen voor dit tragische moment een nieuwe  lens van bijna 300 euro voor mijn super mooie en dure camera. #Staytuned #RIP #letscontinue

Thee. Fokking thee. Zooooo belangrijk. 

Even een dingetje als het gaat om deze zo geheten verkoop dagjes en events. De organisatie heeft regels en voorwaardes. Ik heb die ook in mijn super toffe dansschool (check it out iedereen http://www.laresz.com ). Een daar van is dat je geen eten mag verkopen. Dit is dan denk de reden waarom de meneer van de organisatie tegen me moeder zei: ‘Mevrouw, u mag niet zelf thee zetten met u eigen thee kanmaakgevalelektrischeheetwatermaakding.’ (Hoe heet dat ookal weer?) Mijn moeder dacht zo even, aha maar jij kan mij niet stoppen, ik drink mijn eigen thee! 

‘Lara kan jij even naar de wc lopen om water in deze kettle te doen en dan in de stopcontact te pluggen en even thee maken? Wel stiekem de meneer mag het niet zien.’ Oke. Vooruit. Dacht ik. Ik heb het toch even gehad met voor me uit staren. Ik pak die kettle, mijn vriend. (Ondertussen even een wee-wee break natuurlijk) En ga naar de dames wc. Water erin, allebei ook onze behoefte gedaan and there we go. Ik had een tas bij me, zag dat de kettle niet dicht ging aan de bovenkant, maar hoppa ik neem het risico. Sneaky lopend naar de zaal, arriverend bij onze stand. Open ik de tas, geef de kettle aan mama en voel met mijn handen in de tas. Vocht. Uh water. Duuuhh. CAMERA?! Say wat. Hysterisch haal ik mijn dure verrader uit de tas, kleed hem helemaal uit elkaar en droog alles. Nieuwe lens is oke. Camera, not really. En dat was de laatste dag van mijn 1000 euro waard zijnde Sony Camera. 

Dus, hoe ging ik mij hier uitredden? Not. That camera is fucking dead. Karma.

Mama ga jij maar de kettle vullen de volgende keer oke. Ik betaal me bakkie wel.

Morgen weer een verkoop! Met mijn nieuwe camera, die (ook) niet van zwemmen houd. Stay safe Lara. Stay Safe.

Love,

Laresz

Screen Shot 2017-03-11 at 18.10.30.pngScreen Shot 2017-03-11 at 18.17.17.png

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s